Początek 1956
W Poznaniu w dniu 24 września 1956 roku w lokalu przy Starym Rynku z inicjatywy Andrzeja Marchwickiego zebrała się grupa entuzjastów i założyła Poznańską Sekcję Płetwonurków PTTK. Wśród obecnych znajdowali się późniejsi aktywni działacze klubu: E. Ciołkowiak, A. Marchwicki, W. Niewiecki. C. Płoszajczak, L. Sokołowski, W. Wiewiórowski.
Sekcja ta była drugą w kraju po warszawskiej. O tym wydarzeniu informowała poznańska prasa. Pierwszym prezesem wybrano Lecha Sokołowskiego. Zarząd Oddziału Poznańskiego w dniu 5 października zatwierdził sekcję i wybrane władze. Mimo,że już 14 października 1956 roku rozpoczęto treningi na pływalni krytej przy ul. Wronieckiej, a prasa poznańska często pisała o sekcji - istnienie jej stało pod znakiem zapytania. Były najpierw spory ze „starymi” działaczami turystycznymi i Zarządem Oddziału Poznańskiego PTTK, którzy uważali, że taki dziwoląg turystyki kwalifikowanej nie odpowiada formom turystyki w ogóle. Mimo tych przeszkód sekcja pracowała i systematycznie się rozwijała,i po roku liczyła blisko 100 członków. Parę miesięcy później, bo w dniu 9 grudnia 1956 odbył się w Warszawie pierwszy zjazd przedstawicieli placówek terenowych PTTK zainteresowanych turystyką podwodną. W pierwszym okresie działalność sekcji cechował duży dynamizm poczynań. W 1957 roku członkowie sekcji zapoczątkowali organizowane systematycznie przez kilka następnych lat pokazy sprzętu do nurkowania swobodnego produkcji firm zachodnich w okresie trwania Międzynarodowych Targów Poznańskich. Efektem tej współpracy było otrzymanie przez klub, jako pierwszy w kraju, doskonałego sprzętu francuskiej firmy L. Spirotechnique - 2 aparatów powietrznychi przenośnej sprężarki ALIZE.
Sekcja prowadziła systematyczne treningi na basenie, organizowała szkolenia i popularyzowała nurkowanie swobodne również przez organizowanie projekcji filmów. Wyświetlano wówczas filmy niemieckie, angielskie, polskie, a przede wszystkim słynne filmy grupy J. Cousteau jak: „Krajobraz Milczenia”, „Łowy Neptuna”, „Wraki”, „Jaskinie Saint-Martin”.
2 czerwca 1958 roku sekcję przemianowano na Poznański Klub Podwodny PTTK, mający samodzielność, własny regulamin i możliwość statutowego finansowania.
Zasadniczym przełomem w pracy płetwonurków zrzeszonych w PTTK było zorganizowanie w dniu 14 grudnia 1958 zjazdu przedstawicieli klubów płetwonurkowych z całej Polski, na którym wybrano Komisję Turystyki Podwodnej, a w jej skład weszli członkowie naszego klubu: A. Marchwicki i W. Niewiecki.
W klasyfikacji klubów zrzeszonych w PTTK klub poznański sklasyfikowano wówczas na II miejscu w kraju. Witold Zubrzycki, pionier i propagator nurkowania swobodnego pisał w tym okresie (Ziemia 8/58): „… W obrazie chaosu i wyczekiwania wyjątek stanowi jedynie działalność Poznańskiego Klubu Podwodnego, który nie tylko zgromadził ludzi prawdziwie zamiłowanych w uprawianiu podwodnych wędrówek, nie tylko umiał wszystkich zaprząc do pracy dla wspólnego dobra, ale też wykazuje niezwykłą prężność organizacyjną i pomysłowość”.
Płetwonurkowie Poznańskiego Klubu Podwodnego PTTK włączyli się w badania nad początkami państwa polskiego w zakresie poszukiwań podwodnych. Z taką inicjatywą już w 1958 roku wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ówczesny prezes klubu Włodzimierz Niewiecki. Dopiero jednak w rok później podjęto tę inicjatywę i w sierpniu 1959 dokonano poszukiwań podwodnych. Prace kontynuowano również w 1960 roku. Rezultaty przeszły oczekiwania wszystkich - uczonych i uczestników poszukiwań. Odkryto i zlokalizowano most długości 600 m, szerokości 6 m i jak osądzili znawcy - jest on największym tego rodzaju obiektem archeologicznym, pochodzącym z wczesnego średniowiecza w całej środkowej Europie. Znaleziono również szereg zabytków metalowych jak hełmy, oszczepy, a także ceramikę i szkielety ludzkie. Obok tego największą sensacją na skalę europejską było odkrycie przez A. Marchwickiego, L. Szelążka i W. Wiewiórowskiego i wydobycie dębowej łodzi - jednodrewki o długości 10,45 m i szerokości 0,87 m. Był to jedyny egzemplarz w kraju, bodaj także w Europie Środkowej. Ten piękny eksponat przysporzył archeologom i konserwatorom drewna wiele problemów technicznych, a uczonym dowodów prapolskości Ostrowia Lednickiego. Wydobyte zabytki można oglądać w Skansenie w Dziekanowicach.
Historia Klubu 1956-1958 prowadzona przez Włodzimierza Niewieckiego
20 Zdjęcia
Dalszym ciągiem poszukiwań i odkryć było zaproszenie w 1960 roku poznańskich płetwonurków do prac w jeziorze Koskowickim na Polach Legnickich.
Archeologiczne poszukiwania podwodne na zlecenie Katedry Archeologii Polskiej i Powszechnej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu prowadzono również w 1966 roku w jeziorze Bytyńskim i Bnińskim.
Rezultaty poszukiwań podwodnych poznańskich płetwonurków świadczą o „specjalizacji archeologicznej” w tamtych latach.
Początek lat sześćdziesiątych charakteryzuje się wyraźnym regresem działalności wewnątrzklubowej. Mimo to byliśmy reprezentowani w Komisji Turystyki Podwodnej III kadencji (od 1961) przez W. Niewieckiego, IV kadencji (od 1963) przez
A. Marchwickiego i W. Niewieckiego oraz V kadencji przez A. Marchwickiego. Członkowie klubu wchodzili również w skład kadry instruktorskiej na ogólnopolskich obozach szkoleniowych i kursach. Dzięki jednak indywidualnej pracy i zaangażowaniu E. Ciołkowiaka, A. Marchwickiego, W. Niewieckiego, J. Nowackiego, A. Nowaczyka i W. Wiewiórowskiego klub nie stracił nic ze swojej pozycji na arenie ogólnopolskiej. Dzięki inicjatywie i osobistemu zainteresowaniu Włodzimierza Niewieckiego w latach 1960 - 1962 ukazały się cztery numery biuletynu Komisji Turystyki Podwodnej „Świat Podwodny”.